انوری | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۵۴

ای دل چه کنی به عشوه خود را خرسند پای تو فرو گلست و این پایه بلند بالغ شده‌ای ببر زباطل پیوند چون طفل زانگشت مزیدن تا چند