انضر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انضر. [ اَ ض َ ] (ع ص ) تازه و آبدار. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ (ن تف ) خرم تر. بانضارت تر. (یادداشت مؤلف ): و منه (من برنجاسف ) صنف اتم و انضر اغصاناً. (ابن البیطار از یادداشت مؤلف ). ♦ امثال : انضر من روضة .(یادداشت مؤلف ). ◄ (اِ) زر و سیم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد).
انضر. [ اَ ض ُ ] (ع اِ) ج ِ نَضر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به نضر شود.