انشی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انشی . [ اِ ] (اِ) ممال انشاء. (یادداشت مؤلف ) : چو روز جلوه ٔ انشاد راوی شعرم ببارگاه درآرد عروس انشی را . انوری . ولیکن اینهمه چندان بود که بگشایم بدست نطق سرِ حقه های انشی را. ظهیرفاریابی . با کمالات فیض روحانی تیر منطق نگار را انشی . سیف اسفرنگ . رقم کلک منشی ارزاق قلم صدر مسند انشی . امامی هروی . همیشه تا که گشاید ورق دبیر بهار کند هوا قلم، خارِ تیزانشی را. سلمان ساوجی . و رجوع به انشاء شود.