انذعاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انذعاف . [ اِ ذِ ] (ع مص ) تاسه و دمه برافتادن کسی را. (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج ). انبهار. (از اقرب الموارد). ◄ منقطع گردیدن دل کسی . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج ) (از اقرب الموارد).