انده بردن

انده بردن . [ اَ دُه ْ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) اندوه بردن . غم خوردن : نیز چه خواهی دگر خوش بخور و خوش بزی انده فردا مبر گیتی خوابست و باد. منوچهری . نبریم انده گیتی که بسی فایده نیست اگر ایدون که بریم انده او ور نبریم . منوچهری . رفتم بر دربانش و گفتم سخن خویش گفتا مبر انده که بشد کانت گوهر. ناصرخسرو. سعدیا انده بیهوده مبر دانی چیست چاره ٔ کار تو جان دادن و جانان دیدن . سعدی . گفتم انده مبر که بازآید روز نوروز و لاله و ریحان . سعدی . و رجوع به اندوه بردن شود. ◄ زایل کردن اندوه . ازمیان بردن اندوه . زدودن اندوه : نشاید بردن انده جز بانده نشاید کوفت آهن جز بآهن . خاقانی .