اندری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اندری . [ اَ دَ ] (ع ص نسبی ) منسوب به اندر که دهی است قریب حلب . ج، اَندَریّون و قول عمروبن کلثوم : الاهبی بصحنک فاصبحینا و لاتبقی خمور الاندرینا نسب الخمرالی اهل القریة؛ ای خمورالاندریین فاجتمعت ثلاث یأات فخففها ضرورةً او جمع الاندری اندرون کما قال الاشعرون و الاعجمون . (منتهی الارب ). منسوب به اندر که دهی است از حلب . ج، اندرون و اندریون و اندریین . (ناظم الاطباء). ◄ رسن ستبر درشت . (از منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء). و رجوع به اندرین شود.