انحی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انحی . [ اَ حا ] (ع ن تف ) عالمتر به نحو. نحودان تر. نحوی تر:ما تحت ادیم السماء انحی من ابن عقیل . (ابوحیان ). مات ابن یحیی و مات دولة الادب و مات احمد انحی العجم والعرب . ؟ (دررثاء ثعلب نحوی ). و کان ابوبکربن مجاهد یقول : ابوالحسن ابن کیسان انحی من الشیخین یعنی المبرد و ثعلب . (یاقوت حموی، معجم الادباء ج ٦ ص ٢٨١).