انبیا

انبیا. [ اَم ْ ] (از ع، اِ) ج ِ نبی ٔ. پیغمبران و وخشوران . (ناظم الاطباء).ج ِ نبی ّ : با معجز انبیا چه باشد زراقی و بازی دوالک ؟ ابوالفرج رونی . لا را ز لات بازندانی به کوی دین گر بی چراغ عقل روی راه انبیا. خاقانی . بجایی که دهشت خورند انبیا توعذر گنه را چه داری بیا. (بوستان ). گر بمحشر خطاب قهر کنند انبیا را چه جای معذرتست ؟ (گلستان ). خداوندا بدان تشریف و عزت که دادی انبیا و اولیا را. سعدی . ♦ خاتم انبیا ؛ خاتم الانبیاء. محمد (ص ) : از آن پیغمبران ... همچنین رفته است از روزگار آدم ... تا خاتم انبیا. (کلیله و دمنه ). ♦ ختم انبیا ؛ خاتم انبیاء : غیر از علی که لایق پیغمبری بدی گر خواجه ٔ رسل نبدی ختم انبیا. سعدی .

اولیا صدیقان، شهیدان، خاصگان اندر اخص فرستاده حق، صاحب وحی، شیخ طبیب غیبی طبقات اولیا: ابدال، اوتاد، اخیار، ابرار اوج قله تکامل انسانی

پیغمبران، پیامبران

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی