انبعاج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انبعاج . [ اِم ْ ب ِ ] (ع مص ) انبعاج سحاب ؛ واشدن ابر و بازماندن باران . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ شکافته شدن . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (تاج المصادر بیهقی ) (مصادر زوزنی ) (آنندراج ). شکافته شدن ابر. (ناظم الاطباء). ◄ انبعج علی بالکلام ؛ تَدَفَّق َ. (اقرب الموارد).