انارگیرا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انارگیرا. [ اَ ] (اِ) کوکنار و غوره ٔ خشخاش . (از برهان قاطع) (از برهان جامع) (ناظم الاطباء) (هفت قلزم ) (از فرهنگ شعوری ج ١ ورق ٩٨ ب ). غوره ٔکوکنار، چه گیراسرفه است و چون او برای سرفه نافع است بدین نام خواندند. (از فرهنگ رشیدی ) : ندارم باده چون کوکنار جویم انارگیرا بجای گل ببویم . میرنظمی (از فرهنگ شعوری ورق ٩٨ ب ).