امیهة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
امیهة. [ اَ هََ ] (ع مص ) جدری برآوردن گوسفند؛ امهت الغنم امهاً و امیهةً، و نیز بطور مجهول اُمِهَت ْ. (از منتهی الارب ). و رجوع به امیهة (ص ) شود.
امیهة. [ اَ هََ ] (ع اِ) جوششی که در گوسپند درآید مانند آبله . (ناظم الاطباء). ودر دعا بانسان گویند «آهة و امیهة». (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). آبله ٔ گوسفند. (آنندراج ) (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و گویند بثریست که گوسفنددرمی آورد مانند آبله یا حصبه . (از اقرب الموارد).
امیهة.[ اَ هََ ] (ع ص ) گوسفند مبتلا به امیهة. (از اقرب الموارد). گوسفند آبله برآورده . (ناظم الاطباء). گوسفندمبتلا به جدری . مأموهة. مؤمهة. (از منتهی الارب ).