امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات (گزیده ناقص) | گزیده غزل ۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دلم در عاشقی آواره شد آوارهتر بادا تنم از بیدلی بیچاره شد بیچارهتر بادا به تاراج عزیزان زلف تو عیاریی دارد به خونریز غریبان چشم تو عیارهتر بادا رخت تازه است و بهر مردن خود تازهتر خواهم دلت خارهست و بهر کشتن من خارهتر بادا گرای زاهد دعای خیر میگویی مرا این گو که آن آواره از کوی بتان آوارهتر بادا همه گویند کز خونخواریش خلقی بجان آمد من این گویم که بهرجان من خون خوارهتر بادا دل من پاره گشت از غم نه زان گونه که به گردد و گر جانان بدین شادست یا رب پارهتر بادا چو با تردامنی خو کرد خسرو با دو چشمتر به آب چشم پاکان دامنش هموارهتر بادا