امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات (گزیده ناقص) | گزیده غزل ۵۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی مفروش لذتش را به حیات جاودانی ز طرب مباش خالی میرود خواه و ساقی که غنیمتست و دولت دو سه روز زندگانی غم نیستی و هستی نخورد کس که داند که گذشت عمر و باقی نبود جهان فانی مکنای امام مسجد من رند را ملامت چو به شهر میپرستان نرسیدهایی چه دانی؟ چه شوی به زهد غره که ز دیر میپرستان به خدا رسید بتوان به تضرع نهانی تو و زهد خرقه پوشان من و دیر درد نوشان به تو حال ما نماند تو به حال ما نمانی بخدا که رشکم آید به رخش ز چشم خود هم که نظر دریغ بماند ز چنان لطیف رویی