امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات (گزیده ناقص) | گزیده غزل ۳۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حسن اخلاق از خردمندان توان کردن طلب خر بود آن کوادب جستن به سوی خر بود بیخرد را عیب نتوان کرد در ترک ادب عیب نبود مور بر تخت سلیمان گر بود مطربی میگفت خسرو را کهای گنج سخن علم موسیقی ز فن نظم نیکوتر بود زانکه این علمی است کز دقت نیاید در قلم وان نه دشوار است کاندر کاغذ و دفتر بود پا سخش گفتم که من در هر دو معنی کاملم هر دو را سنجیده بر وزنی که آن بهتر بود فرق میگویم میان هر دو معقول و درست تا دهد انصاف کز هر دو دانشور بود نظم را علمی تصور کن به نفس خود تمام کو نه محتاج سماع و صوت خنیا گر بود گر کسی بیزیر و بم نظمی فرو خواند رواست نی به معنی هیچ نقصان نه به لفظ اندر بود ور کند مطرب بسی هان و هون هون درسرود چون سخن نبود همه بیمعنی و ابتر بود نای زن را بین که صوتی دارد و گفتار زنی لاجرم محتاج در قول کسی دیگر بود پس درینصورت ضرورت صاحب صوت و سماع از برای شعر محتاج سخن پرور بود نظم را حاصل عروسی دان و نغمه زیورش نیست عیبی گر عروسی خوب بیزیور بود من کسی را آدمی دانم که داند این قدر ور نداند پرسد از من ور نپرسد خر بود