امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در دیده چه کار آید؟ این اشک چو بارانم بر دیده اگر، جانا، سروی چو تو بنشانم خود را به سر کویت بدنام ابد کردم از هر چه جز این کردم، از کرده پشیمانم جانم به فدات آن دم کز بعد دو سه بوسه گویم که یکی دیگر گویی تو که نتوانم از تیغ جفایم کش بیهیچ دیت، زیرا زین بیش نمیارزد در نرخ وفا جانم گر با تو غمی گویم، در خواب کنی خود را این درد دل است آخر، افسانه نمیخوانم تو نام کرم گیری من جور و ستم خوانم گر چه به زبان گویی، من نام تو میدانم جانی دگرم باید شکرانه فرمانت آن لحظه که در کشتن آید ز تو فرمانم چاک دلم، ای محرم، چون دوخت نمیدانی ضایع چه کنی رشته در چاک گریبانم؟ عشق بت و بیم جان این نقد به کف تا کی؟ خسرو، به غزل بر گو تا دست برافشانم