امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نگارا، عزم آن دارم که جان در پایت افشانم به بوسه از لب شیرین تو انصاف بستانم مرا تا دادهای رخصت که گه گه میگذر در ره چنانم کشتی از شادی که ره رفتن نمیدانم میسر نیست کز زلف تو سوی خود کشم مویی اگر چه روزگاری شد که در دنباله آنم مسلمان نیستم، گر نیست زلفت کافر مطلق که کافر میکند آن را که میگوید مسلمانم مرا با آنکه نگذارند گرد کوی تو گشتن همی خواهم که خود را بر سر کویت بگردانم بسی کوشم که پای خود کشم در گوشه عزلت ولی مطلق نمیدارد غمت دست از گریبانم چو من با دیدن رویت بدینسانم که میبینی مبادا ساعتی کز دیدن رویت جدا مانم به هر جایی که بنشینم ز عنوان وفای تو نخواهم نامهای تا از جگر خوانی نیفشانم چو خو کردم در آب دیده از دریا نیندیشم چو مرغابی شدم، اکنون چه باک از موج طوفانم! تو مست ناز اگر آگه نهای از روزگار من ز خسرو پرس کت وا گوید از حال پریشانم