امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز دستم شد عنان دل، چه داند کس که من چونم؟ درین تیمار بیحاصل چه داند کس که من چونم؟ من و شبها و نقش او که بر وی فتنه شد جانم همه روزم بدو مایل، چه داند کس که من چونم؟ زند هر دم ز بدخویی مرا سنگ جفا بر جان از آن بدخوی سنگین دل، چه داند کس که من چونم شب حامل برای من بزاید هر زمان دردی ز درد این شب حامل، چه داند کس که من چونم؟ جدا شد کاروان صبر و راه هجر بیپایان چو دور افتادم از منزل، چه داند کس که من چونم؟ مرا خر در خلاب افتاد و از آب دو چشم خود چو کس را نیست پا در گل، چه داند کس که من چونم؟ چو کس را دیده بینش نمیبینم که من بیند به جز شاهنشه عادل، چه داند کس که من چونم؟