امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ندانم کیست اندر دل که در جان میخلد بازم چنان مشغول او گشتم که با خود مینپردازم همه کس با بتی در خواب و من در کنج تنهایی چه باشد گر شبی پوشیده گردد دیده بازم غمت کشت و هنوز امشب ز اقبال خیال تو امید زیستن باشد، اگر من دل بیندازم سر خود گیر و رو، ای جان دل برداشته، از من که من مرغ گرفتارم میسر نیست پروازم اگر چش نالههای دردناکم در نمیگیرد خوشم با این همه گر میشناسد باری آوازم مسلمانی همه درباختم در کار بت رویان ببینید، ای مسلمانان که من دین در چه میبازم؟ من و شبها و دردی و حدیثی بود از حسنت که داد آن دولتم، جانا، که تا خود بشنوی رازم؟ به دشواری ز کویت دوش جان را بردهام آسان اگر عیبم نگیری، دل همانجا میکشد بازم چو بینم در تو دزدیده، حلالت باد خون من اگر فرمان دهی کشتن به گفت چشم غمازم تو در بازی دلم در خون، نخواهم زیستن دانم ز درد آگه نیم حالی که من مشغول جانبازم چگونه جان برد خسرو ازین اندیشه کت هر دم فرامش میکنی عمدا و در جان میخلی بازم