امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شبی، آسایشم نبود، عجب بیداریی دارم شفا از چشم تو خواهم، عجب بیماریی دارم همه شب میگزم انگشت حسرت را به دندان من همین است ار ز شاخ عمر بر خورداریی دارم الا، ای ساقی فارغ دلان، میهم بدیشان ده که من با روزگار خویشتن خونخواریی دارم برو، ای بخت خواب آلود، از پهلوی بیداران که تو شب کوریی داری و من شب کاریی دارم جگر بریان و ناله مطرب و میگریه تلخم بیا مهمان من، جانا که شب بیداریی دارم به یاد رویت از یاد تو خالی نیستم یک دم ز تشویش غمت گر چه فرامش کاریی دارم چو خاک در شدم در زیر پای خود، عزیزم کن بدان عزت که پیش آستانت خواریی دارم مرا گویی که دور از چون منی چون زنده میمانی؟ خیالت را بقا بادا که از وی یاریی دارم به چشمت میکند خسرو، حق آن گر نمیدانی دروغی هم نمیگویی که مردم ساریی دارم