امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میرود یار و مرا آزار میماند به دل وای مسکینی کش آن رفتار میماند به دل زیستن دشوار میبینم که از غمزه مرا اندک اندک هر زمان آزار میماند به دل پند میگویی، ولی معذور داری دوست، زانک دل پریشان دارم و دشوار میماند به دل گر شود، جانا، دلم زیر و زبر بر حق بود زانکه زلف تو نه بر هنجار میماند به دل وه که جانم بر لب آمد، چند بیخوابی کشم کاندکش میبینم و بسیار میماند به دل گر نخواهی کشتنم غمزه زنان زین سو میا کان مژه هر شب مرا چون خار میماند به دل این هم از بخت است کت در دل نباید گفت من ورنه از خسرو همین گفتار میماند به دل