امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خیز که جلوه میکند چهره دلگشای گل عالم بیخودی خوش است خاصه که در هوای گل نافه گشای بوستان سکه به نام گل زده خطبه بلبلان همه نیست مگر ثنای گل تاج مرصع آورد شاخ ز هر شکوفهای تحت زمردین زند بخت به زیر پای گل ابر دو اسبه میرود بهر نظاره چمن سرو پیاده میشود پیش در سرای گل حیف بود که ماه و گل خوانمت از سر هوس ای تو به از هزار مه چند بود بقای گل مستی ما به بوی تو بهر خدا چه جای می شادی من به روی تو، بیتو جهان چه جای گل