امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
فرشته میننویسد گناه دم به دمش که از تحیر آن رو نمیرود قلمش نه حد دیدن خلق است روی تو، مگر آنک قضا به قدر دو یوسف دهد جمال کمش اگر به باغ روم دل بگیردم در دم که خون گرفته دل من به گوشههای غمش سماع و ناله من نی ز خون دل جویند که ارغنون جگر خواریست زیر و بمش کشم ز دست تو بر چوب جامهای پر خون که هر که شاه بتان شد چنین بود عملش کجا ز چاشینی درد دل خبر دارد کسی که نیست خلاص از وظیفه ستمش جفای دوست به مقدار دوستیست عزیز عزیز عشق شناسد حلاوت المش چه جای بانگ مؤذن بدین دل بد روز؟ که روزگار بسر شد به طاعت صنمش به یک دم است کز و جان خسرو مسکین بمیرد ار نبود یاد دوست دمبدمش