امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۷۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش سایه گرفته مه را زان طره سیاهش از بس که در کلاهش بر دوختم دو دیده بادامهای نشاندم بر پسته کلاهش او چشم داشت بر من، من زلف او گرفتم تا بو که زنده مانم زان غمزه در پناهش دل رفت و در زنخدانش آواز دادم او را گفت اینکم معلق در نیمه راه چاهش بنوشت عارضش خط از بهره عرض خوبی آنکه به گرد عارض صف میکشد سپاهش من چشم مینیارم کز وی نگاه دارم یارب مگر تو داری از چشم من نگاهش! کرد آن گنه که خسرو بخشیده خواست بوسی بخشید نیست، جانا، گر هست این گناهش