امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش بینم و از دیده و دل آورم نقل و میش دی به ره بود او روان و من فتادم بر زمین میشد او چون آفتاب و من چو سایه از پیش شرح روزنها که از تیر تو دارد سینهام تا بگوید پیش تو بنواز یک دم چون نیش تا ز تاب عارضش خلقی بسوزد هر زمان میزند بر آتش رخسار او آب خویش آنکه بر خاک درت لاف از گدایی میزند کی به پیش چشم آید شاهی روم و ریش؟ راه عشق این است اگر، بسیار خسرو را هنوز ره بباید کرد تا وادی درین منزل طیش