امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خوش رفیقی او که گه گه در نظر میآیدش لیک حیرانم که دل بر جای چون میبایدش زلف بر بالین و او در خواب خوش، وه کای رقیب با چنان تشویش دلها خواب چون میآیدش صوفی ما دعوی پرهیزگاری میکند باش تا ساقی مستان روی خود بنمایدش ساقیا، چون دور گردانی ز خون من بشوی آن لب ساغر که لبهای تو میآلایدش عشق را اسباب خون من همه حاصل شده ست یک کرشمه از سر ابروی تو میبایدش باغ رو، جانا، که نرگس در هوای روی تست روی گل میبیند، اما دل نمیآسایدش عاشق مسکین و کنجی و خیالی و غمی چون کند بیچاره، چون دل با کسی نگشایدش نیست عاشق را دوایی بهتر از صبر و شکیب گر بود دانا، چنین دانم همی فرمایدش خسروا، دل بد مکن، گر یار بدخویست، ازآنک هر چه با آن روی زیبا میکند، میشایدش