امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۲۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دمید صبح مبارک طلوع، ساقی، خیز به دلخوشی میصافی به جام روشن ریز شراب و شاهد و مطرب به مجلس آر، کنون که در صبوح نشسته ست صوفی گه خیز چو رفت توبهام، ار صاف نیست، درد سیاه بیار و در کله صوفیانه من ریز به درد عشق بمیرم، ولی دوا چه کنم؟ ز روی خوب میسر نمیشود پرهیز ره حجاز بزن، گریه خرابی من! نشان هجر و بیابان ببر ز راه حجیز پیالهام به لب و خون چکان ز دیده من چه خوش همی خورم آن بادههای خون آمیز بکش مرا ز تن و از فراق باز رهان که زنده گردم ازین مردن خیال انگیز مدام جرعه خود ریز بر سر خسرو ز بعد مردن و بر گور بالشش آویز