امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۱۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در عشق باز خود را دیوانه کردم از سر یارب، فرو مبادا این میکه خوردم از سر سربهر خاک گشتن پیش درش نهادم چه جای آنکه، یاران روبند گردم از سر مهره ز تن جدا شد، در تن ز هجر جانان عشق و بلا ازین پس بازنده کردم از سر خواهم شد امشب آن سو میبایدم ازان رو ای گریه، سرخ گردان رخسار زردم از سر جانا، بهار حسنت آغاز سبزه دارد شد وقت آن که اکنون دیوانه گردم از سر مطرب به نوک غمزه بگشای سینه من بخراش ریش کهنه، کن تازه دردم از سر رفت آنکه بود خسرو نیکو ز شاهد و می ای دل، گواه باشی کاقرار کردم از سر