امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب گوییا در زیر ابری رفت ناگه آفتاب همچو لاله داغ دارم بر دل از هجران تو شد شکر بر آتش عشقت مرا، ای جان، کباب حسرتم زین قصه میآید که من لب تشنهام بیمحابا از چه میبوسد کف پایت رکاب؟ ترک من تا بهر رفتن بستهای آخر میان در کنارم سیل دیده خون همی راند چو آب یک خدنگ از ترکشت برکش ز بهر جان من ناوک از مژگان چه حاجت بهر قتلم بیحساب همچو غنچه ته به ته خون شد دل من، ای طبیب شربتی فرما ازان لب، گر همی جویی صواب ای جدا افتاده، از ما، ما به تو پیوستهایم تا به تو پیوسته خسرو کرده از غیر اجتناب