امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور سایه وار از آفتابی ناگهان افتاده دور چون کنم، یاران، که من بیمارم و مرکب ضعیف جان به لب نزدیک و راهی در میان افتاده دور بینوا چون بلبلم، بیبرگ چون شاخ رزان کز جمال گل بود، در مهر جان افتاده دور آنچنان کانداخت چشم بد مرا دور از رخت باد چشم بد ز رویت آنچنان افتاده دور دوری از کوی تو سرگردان همه شب تا به روز در فغان گویی سگیام ز آستان افتاده دور در خیال ابرویت تنها و بیکس، سالهاست شسته در خاکم چو تیری از کمان افتاده دور یاد کن از چون منی، ای دوست، گر با چون تویی آنچنان نزدیک بود این دم چنان افتاده دور گفتهای، تو کیستی؟ مانده درین کو این چنین بیدلی سرگشتهای از خان ومان افتاده دور دی خیالت گفت، خسرو، حال تنهاییت چیست؟ چیست همچون حال تنهایی ز جان افتاده دور؟