امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در گریه خون عاشقی کو خان ومان راتر نهد عاشق نخوانندش، مگر آنگه که جان راتر نهد عشقی کز آب و گل بود، مژگان به حیلهتر کند سیلی که از بامی رسد، جز ناودان راتر نهد مژگان و ابرو را نشاند از مستی اندر خون من چون ترک را ره دادمی، تیر و کمان راتر نهد گویند بعد از مردنم، کان مست ن بر خاک من چندان فشاند جرعهها کین استخوان راتر نهد مهمان من شو یکدمی تا پیش تو پر خون دلم خونابهها ریزد برون، جان و جهان راتر نهد هر جا که از تو خوی چکد، من خشک جانی برکشم مفلس که نقدی نیستش، لابد همان راتر نهد مشنو که خسرو را زبان در ذکر جانان خشک شد کان خشک لب جز در سخن گه گه زبان راتر نهد