امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کدام دل که تو غمزده زدی فگار نشد؟ کدام کس که ترا دید و بیقرار نشد؟ حرام باد زخاک تو بر در هر چشم که هیچ بهره این چشم خاکسار نشد بسوخت ناله من سنگ را، عجب سنگ است دلت که سوخته زین نالههای زار نشد نظاره میکنم از دور، میخورم جگری که جز به دامنم این نقل خوشگوار نشد جهان پر از گل و سرو روانم از من دور حساب من به جهان گوییا بهار نشد خوشا کرشمه آن یار، دوش زاری من به دیده برشکن داد و شرمسار نشد متاع وصل نه اندر قیاس همت ماست که مرغ سدره غلیواژ را شکار نشد به عشق دوزخی خام سوز شد خسرو ازان که سوخت درین کار پخته کار نشد