امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۲۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حد حسنت گر اهل دل بدانند دو عالم در ته پایت فشانند مسیح و خضر را آن روی بنمای بکش، جانا، مرا، گر زنده مانند مبین کایینه لافد از ضمیرت که میگوید دروغی راست مانند لبت را جان توان خواندن، ولیکن نمیدانم که آن خط را چه خوانند؟ مرنج، ای پاکدامن، عاشقانت اگر بر چشمتر دامن فشانند نخواهم زیست زخم عشق کاریست رقیبان را بگو تیغم نرانند مکن بر ما نصیحت ضایع، ای دوست که مستان لذت تقوی بدانند بگویش، ای صبا، گه گه پس از ما که اهل خاک خدمت میرسانند نه جایی کز گل رویت چکد خون دو چشم خسرو آنجا خون چکاند