امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۱۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به هر جنبش که در زلفت ز باد صبحگاه افتد بسا دلهای مسکینان کزان زلف دو تاه افتد گل اندر خوابگاه نرگس افتد گر وزد بویت ولیکن عشق بازان را خسک در خوابگاه افتد تو میرو مست و غلتان، کو هزاران توبه باطل شو چه غم دارد ازان شاهد که زاهد در گناه افتد؟ ز چشمت کاروان صبر من تاراج کافر شد مسلمانان، کسی دیده ست کاندر شهر راه افتد؟ تو جولان میزنی و طالبان چون گرد دنبالت مبادا کان عنان در دست مست او مخواه افتد سرم خاک ره سروی که چون بینند بالایش کلاه افتد ز سر بر خاک و سر پیش کلاه افتد هوس دارد که در پایت سراندازی کند خسرو ولیکن کسی گدا را راه پیش پادشاه افتد؟