امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بهار آمد و سبزه نو شد به جوها عروسان بستان گشادند روها گل کوزه بر شاخ میگوید اینک که کوزه ز ما و ز مستان سبوها چو گشت آبها شیشه گر گفت بلبل قواریر من فضت قدروها نگوید ز آزادگی هیچ سوسن چو بلبل ز مستی کند گفت و گوها ازین پس پیاله به کف خوبرویان خرامنده بینی به لبهای جوها به هر شاخ غنچه دهن باز کرده ز خوبان فرو میخورد آرزوها معطر ازان میکند گل چمن را کش از نظم خسرو ذخیره ست بوها