امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بدان دلفریبی که گیتی نماید خردمند را دل نهادن نشاید چه بندی دل اندر خیالات عالم؟ که آیینه رو عاریت مینماید گرههای غمزه مبین سخت و محکم که چرخش ندید آن، مگر میگشاید چه بیهوده گویی که پاینده مانم تو مانی، اگر زندگانی نپاید؟ کسی زنده ماند به معنی و صورت که از راه صورت به معنی گراید دل خلق سنگین و دل در خرابی ازان سنگها این عمارت نشاید خس است آدمی، چون گرفتار زر شد چون آن کاه کش کهربا میرباید ز اصحاب ناجنس زادی نیابی که استر شود جفت و کره نزاید چو تو تلخ گویی، همان است پاسخ عدوگاه دشنام شکر نخاید بدان ماند از خام جستن بصیرت که بر خشت خام ابلهی سر نساید حدیث جهان گر ز من راست پرسی «دروغی ست آسان که خسرو سراید»