امیرخسرو دهلوی | دیوان اشعار | خسرو و شیرین | بخش ۲۹ - مردن فرهاد در عشق شیرین
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ملک را بود زنگی پاسبانی ترش رخسارهای کژ مژ زبانی چو دیو دوزخ از عفریت روئی چو زاغ گلخن از بیهوده گوئی شهش خواند و عطای بیکران کرد به وعده نیز دامانش گران کرد پس آنگه در غرض بگشاد لب را که خسف ماه روشن کن ذنب را شد آن دیوانه بد خوش تابان چو دیوی سوی آن غول بیابان روان شد سوی فرهاد بد اختر زبانی پر دروغ و چشمهاتر نشسته با شبانی قصه میگفت کزینسان کوه چون ضایع توان سفت گذشت از مرگ شیرین هفتهای بیش رفیقش هم بران جان کندن خویش چو بشنید این سخن فرهاد دل تنگ فتاد از بیخودی چون شیشه در سنگ به زاری گفت بازم گو چه گفتی که هوش از جان و جان از تن برفتی جوابش داد مرد آهنین دل کهای در سنگ مانده پای در گل چه کاوی کان که آن گوهر ز کان رفت ز بهر کالبد غمخور که جان رفت تو در کاری چنین زحمت مکش بیش که برد آن کار فرما زحمت خویش به خاک انداختند اندام پاکش به آب دیدهتر کردند خاکش هزار افسوس از ان شاخ جوانی که بشکست از دم باد خزانی دگر ره کاین سخن بشنید فرهاد نشان هوشمندی رفتش از یاد بزد زانگونه سر بر سنگ خارا که جوی خود شد از سنگ آشکار به جوی شیر در شد جوی خونش دل که خون گرفت از بوی خونش ز چهره خون ز مژگان خاک میرفت میان خاک و خون افتاده میگفت که آهای بخت بیفرمان چه کردی به دردم میکشی درمان چه کردی کنون کان دوست اندر خاک خواریست من ار مانم نه شرط دوستداریست من و راه عدم کاینجای کس نیست ره من تا عدم جز یک نفس نیست چو جان با جان در آمیزد به هم شاد در آمیزی به خاکش خاکمای باد همی گفت اینکه روزش را شب آمد به تلخی جان شیرین بر لب آمد دهانش تلخ و شیرین در زبان بود به مرگش واپسین شربت همان بود به شیرین گفتمش از دیده خون رفت که تا شیرین کنان جانش برون رفت