امیر معزی | قصاید | شماره ۴۲۰

دو چشم تو هستند فتان و جادو دل و دین نگه داشت باید ز هر دو نگه چون توان داشتن دین و دل را ز دستان فتان و نیرنگ جادو رخت سیم پاک است در زیر سنبل خطت مشک ناب است بر طرف ترغو بدین مهربانی ببری ز شوهر بدان روی شویی به‌شویی زبانو بود جای آن چون کنی حلقه زلفت که حورا تورا جای روبد زگیسو ندیدست کس چون تو داروفروشی که از غمزه دردی و از بوسه دارو نزاید همال تو از آل تکسین نخیزد مثال تو از نسل یبغو فرو بسته‌ای تیر گرد میانت کمان را در آویختستی ز بازو تورا خود به تیر وکمان نیست حاجت که تیر و کمانی به مژگان و ابرو گه شعر مداح خوشگو منم من گه بوسه معشوق خوش لب تویی تو عجب نیست خوشگویی من که باشم به مدح خداوند مداح خوشگو گزین شمس دین زین‌ ملک سلاطین اجل سعد دولت ابوسعد هندو بزرگی که آفاق و افلاک و انجم به جاه و بزرگیش هستند خستو همش رای روشن همش فر فرخ همش خلق زیبا همش خلق نیکو جهان قیمت و قدر او کی شناسد چه داند صدف قیمت و قدر لؤلو عرق گیرد از کین او شخص دشمن چو از زهر گیرد عرق روی خوتو سپیدی عجب نیست در کار خصمش سیاهی عجب نیست از زاج و مازو عدو با تو یکسان نباشد به سیرت که تبت نباشد به مقدار قل هو چو کعب‌الغزال است پینو و لیکن نه با طعم کعب‌الغزال است پینو بباید به شعر اندرون مدح و شکرت چنان چون به دیگ اندرون ملح و چربو بیایند خلق از وطن‌ها به جودت که جود تو داعی شد و خلق مدعو یکی خاطری پاک دارد معزی به مدح تو مملو به شکر تو محشو نه چون خاطر بوالعلای معری که انشا کند صورتی از خبزدو جوان دولتی و چو هندوست نامت منم پیش تو چون یکی پیر هندو شود در پناهت چو سد سکندر اگر خانه سازم ز تار تنندو ز صد خواجه آنچ از تو دیدم ندیدم به عصر ملکشاه و ایام ارغو به بوی وصالت به نور جمالت کنم شاد و روشن دل و دیده ارجو الا تا که محفوظ و مخفوض را ذی چو منصوب را ذا و مرفوع را ذو فلک باد راوی و مدح تو مروی قدر باد قاری و شکر تو مقرو هر آن تن که دل فرد دارد ز مهرت کفش جفت سر باد و سر جفت زانو گهی نیزه بازی تو در رزم یغما گهی فیل تازی تو در بزم جیحو ز فر تو در پیش سلطان به خدمت قدرخان و قیصر چو قیماز و قرغو