امصیا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
امصیا. [ ] (ص ) کسی که خداوند او را تقویت می دهد. (از قاموس کتاب مقدس ). ◄ (اِخ ) چهار تن به این اسم بوده اند. ١- پادشاه هشتمین از پادشاهان یهودا و او پسر یوآش و جانشین وی بود و در سن ٢٥ سالگی به تخت شهریاری استقرار یافت و مدت ٢٩ سال یعنی از سال ٨٠٤-٧٧٥ ق . م . مسیح پادشاهی کرد. ٢- مردی از بنی شمعون . ٣- لاوی که زمان بودنش معلوم نیست . ٤- کاهن گوساله ٔ زرینی که در بیت ایل بود و او همان است که در حضور یربعام درباره ٔ عاموص نبی سخن چینی نمود. (از قاموس کتاب مقدس ). و رجوع به همین کتاب و عاموص شود.