امراط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
امراط. [ اِ ] (ع مص ) غوره افکندن خرمابن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء). افکندن نخله بسره (غوره ٔ خرما) را. (از اقرب الموارد). ◄ شتافتن شتر ماده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). شتافتن و پیش افتادن ناقه . (از اقرب الموارد). ◄ وقت برکنده شدن موی . (ناظم الاطباء). رسیدن وقت افتادن موی . (از اقرب الموارد).
امراط. [ اِ م م ِ ] (ع مص ) در پی یکدیگر افتادن موی . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).
امراط. [ اَ ] (ع اِ) ج ِ مُرُط و گویند مرط ج ِ مِراط و امراط جج . (از اقرب الموارد). ج ِ مُرُط. (از منتهی الارب ). تیرهای بی پر. (ازاقرب الموارد) (از منتهی الارب ). رجوع به مرط شود.