امر معروف

امر معروف . [ اَ رِ م َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) امر کردن به نیکو که در شریعت اسلام معروف و شناخته شده هستند مانند صوم و صلات و حج و زکوة و صدقه ٔ عید فطر و قربانی . (از غیاث اللغات ) (از آنندراج ) : مرا امر معروف دامن گرفت فضول آتشی گشت و در من گرفت . (بوستان ). چو منکر بود پادشه را قدم که یارد زد از امر معروف دم . (بوستان ). ♦ امر بمعروف ؛ در تداول مردم فرمان دادن و توصیه کردن مردم را به نیکی .