امانی بایبورتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
امانی بایبورتی . [ اَ ی ِ ] (اِخ ) (محمد بیک ) از اهل بایبورت و مردی عابد و صالح و پرهیزگار بوده و بمطالعه علاقه داشته است . وقتی حاکم یزد بوده و اشعارش را بر صادقی کتابدار شاه عباس کبیر می خوانده است . بیتی از اشعار ترکی او در مجمعالخواص نقل شده است . (از مجمعالخواص چ تبریز ص ٣٧) (الذریعة قسم اول از جزٔتاسع ص ٩٤) (فرهنگ سخنوران ).