الیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
الیل . [ اَ ] (ع مص ) نالیدن بیمار. (مصادر زوزنی ) (از اقرب الموارد). ◄ تفتگی و بی آرامی تب . (منتهی الارب ). اضطراب و بی آرامی بسبب تب . (از ذیل اقرب الموارد). ◄ بی فرزند گردیدن زن . (ناظم الاطباء). ثُکل . (ذیل اقرب الموارد). ◄ (اِ) ناله . (منتهی الارب ). انین . (از ذیل اقرب الموارد). و گویند: له الویل و الالیل ؛ یعنی او را عذاب و ناله و فریاد است . (منتهی الارب ). ◄ آواز سنگریزه ها و سنگ . ◄ آواز آب . (منتهی الارب ) (از ذیل اقرب الموارد).