النجی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
النجی . [ ] (اِخ ) ابن قچقار. یکی از امرای سلطان برکیارق که از طرف همین پادشاه بخوارزمشاهی تعیین شد ولی بقتل رسیدو قطب الدین محمدبن انوشتکین (٤٩٠ هَ . ق .) خوارزمشاه گردید. این نام در جهانگشای جوینی (چ لیدن ج ٢ ص ٣) بهمین صورت مذکور یعنی به لام آمده است لیکن ابن اثیراکنجی ضبط کرده است و همین ضبط صحیح بنظر میرسد. رجوع به «اکنجی » و جهانگشای جوینی ج ٢ ص ٣ و حاشیه ٔ همان صفحه و معجم الانساب زامباور ج ٢ ص ٣١٧ (حاشیه ) و کامل ابن اثیر ج ١٠ ص ١١٠ (حوادث سنه ٔ ٤٩٠ هَ . ق .) شود.