المنة

المنة. [ اَ م ِن ْ ن َ ت ُ لِل ْ لاه / لِل ْ ل َه ْ ] (ع جمله ٔ اسمیه، صوت مرکب ) منت خدای راست . (ناظم الاطباء). سپاس خدای را. شکر خدا راست . رجوع به منت و منة شود : بگذشت ز ناگهان بری بر من زد المنة ﷲ که بری خوردم از او. (صحاح الفرس ). المنة ﷲ که این ماه خزانست ماه شدن و آمدن راه رزانست . منوچهری . ماه رمضان رفت و مرا رفتن آن به عید رمضان آمد المنة ﷲ. منوچهری . بس فتنه که از فضل خداوند شکستی بس قلعه که المنة ﷲ گرفتی . سیدحسن غزنوی . از رزق علی اﷲ از چنان یار المنة ﷲ از چنین کار. نظامی . المنة ﷲ که هوای خوش نوروز بازآمد و از جور زمستان برهیدیم . سعدی . المنة ﷲ که دلم صید غمی شد وز خوردن غمهای پراکنده برستم . سعدی . المنة ﷲ که نمردیم و بدیدیم دیدار عزیزان و بخدمت برسیدیم . سعدی . المنة ﷲ که در میکده باز است زان رو که مرا بر در او روی نیاز است . حافظ. المنة ﷲ که چو ما بی دل و دین بود آنرا که لقب عاقل و فرزانه نهادند. حافظ. المنة ﷲ بخون گرخفتم یکچند چو غنچه عاقبت بشکفتم . جامی .