الغو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
الغو. [ ] (اِخ ) ششمین از امرای الوس جغتای در ماوراءالنهر. وی به سال ٦٥٩ هَ . ق . / ١٢٦١ م . بحکومت رسید. (از طبقات سلاطین اسلام ص ٢١٥). در تاریخ گزیده چ لندن ص ٥٧٧ بصورت الغورخان بن بایدوبن جغتای خان آمده و در حبیب السیر (چ خیام ج ٣ ص ٦٣) «الغوخان » ضبط شده است . رجوع به اولوس جغتای و حبیب السیر چ خیام ج ٣ ص ٦٣ و ٧١ و ٨١ و ٨٢ و ٨٧ و تاریخ غازانی ص ١١٢ و ١٢٣ و تاریخ مغول ص ٢٨٠ شود.