التباط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
التباط. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) دست و پای بر زمین زدن شتر در رفتار. (منتهی الارب ). سخت بدویدن اشتر. (تاج المصادر بیهقی ). ◄ دست و پای فراهم آوردن اسب . ◄ اضطراب کردن . ◄ سرگشته شدن . ◄ کوشیدن . ◄ گرد گشتن . ◄ لازم گرفتن چیزی را. (منتهی الارب ).