البان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
البان . [ اِ ] (ع مص ) باشیر و بسیارشیر شدن قوم . ◄ شیر فرودآمدن در پستان ناقه . ◄ تلبین (نام آشی است ) ساختن . (منتهی الارب ).
البان . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ لبن . رجوع به لبن شود.
البان . [ اَ ل َ ] (اِخ ) نام شهری است به مسافت دو مرحله تا غزنین و بین غزنین و کابل است . (معجم البلدان ). و رجوع به مرآت البلدان ج ١ ص ٩٢ شود.