الاتة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
الاتة. [ اِ ت َ] (ع مص ) بازداشتن . ◄ برگردانیدن کسی رااز آهنگ وی . ◄ کم کردن . (منتهی الارب ).
الاته . [ اِ ت ِ ] (اِخ ) شهر باستانی یونانی (فوسید) در کنار نهر سفیز . در این شهر بنای معبد اسقلبیوس و معبد می نرو کارنیا است . این شهر در کنار دو معبر کالیدروم واقع است و بعنوان کلید یونان مراقبت میشود. الاته غالباً در محاصره بوده است . در ٤٨٠ ق .م . خشایارشا آن را بتصرف درآورد و فیلیپ مقدونی در ٣٣٠ ق .م . پس از فتح کرونه آن را تصرف کرد. اعقاب اسکندر بر سر آن شهر بکشمکش برخاستند و غالباً فرمانروای آن تغییر میکرده است . رومیهابخاطر پاداش مقاومت اهالی که در محاصره ٔ تاکسیلا از خود بروز دادند به این شهر استقلال دادند. (از قاموس الاعلام ) (از لاروس بزرگ ).