اقچه

اقچه . [ اَ چ َ / چ ِ ] (ترکی، اِ) آقچه . اشرفی : بیک دو بیت نود اقچه داد کافی کور براوی من کو مدح خوان اشعار است . خاقانی . سحر بین شعر و شعرها بشکن کان طلب اقچه سوی گاز فرست . خاقانی . مژدگانی که گل از غنچه برون می آید صد هزار اقچه بریزند عروسان بهار. سعدی . قافله میشد به کعبه از وله اقچه بستد شد روان با قافله . مولوی . رجوع به آقچه شود.