اقوس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اقوس . [ اَق ْ وُ ] (ع اِ) ج ِ قَوْس . (ناظم الاطباء). رجوع به قوس شود.
اقوس . [ اَق ْ وَ ] (ع ص، اِ) گوژپشت . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (آنندراج ). ◄ ریگ بلند. ◄ زمان دشوار و تنگ . ◄ بلاد دور. ◄ روزه دار. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ رماه اﷲ باحنی اقوس ؛ یعنی، در بلا اندازد او را خدای . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). زمخشری در اساس گوید: رماه باحوی اقوس ؛ بامر صعب و هو الدهر لانه شاب ابداً کالشاب الاحوی [ الشاب الاسود الشعر ] و هو هرم لتقادمه .